Onvoltooidheid is het wezen van de herinnering.

'Hoe zien herinneringen eruit? Als foto's? Sterker nog, meestal zijn het foto's, in albums geplakte relikwieën die in ons geheugen de plaats innemen van herinneringen.
Wat wij nog weten van het verleden vervaagt, vervormt, verdwijnt ten slotte en doet dat des te sneller wanneer dat weten bestaat naast een foto uit diezelfde tijd. Dan vervangt de foto de herinneringen.
Behalve de zogenoemde fotoherinneringen zijn er de flarden sfeer. Ze bestaan uit een bijna abstract beeld, uit wat geluid, soms uit het gevoel van zonnewarmte op kuit of knie. En misschien hoort er een geur bij. Wie dit alles wil benoemen, voelt het als de tijd zelf wegslippen: met woorden hebben deze beelden niets te maken.'

Net als Proust in zijn 'Recherches du Temps perdu' zoekt Christof Beukema naar de verloren tijd, zijn verloren tijd. Of scherper geformuleerd: zoekt hij naar de verloren nabijheid tot de dingen en de mensen uit zijn jeugd. En dat in een voortdurende overheersend besef dat alles wat definitief verdwijnt of reeds is verdwenen, niet vervangen kan worden door de twijfelachtiger verlokkingen van de toekomst.
Om echt de vele nog aanwezige herinneringen voor verdwijnen te behoeden, moet gezocht worden naar een manier deze te bewaren. Het resultaat van dit zoeken, de vondst, is het kunstwerk. In heel veel gevallen is die zoektocht op zichzelf reeds te beschouwen als een kunstwerk... In het resultaat van het zoeken, het kunstwerk dus, wordt de herinnering verbeeld. Herinneren is verbeelden, met de alles bepalende beperking of verruiming dat eigenlijk niemand weet hoe het werkelijk was. Men verbeeldt slechts. Kunstwerken zijn derhalve herinneringsbeelden van een werkelijkheid welke, zoals Christof Beukema zelf erkent, nimmer te achterhalen is, ondanks de zeer gedetailleerde herinneringen...

Kunstenaars, en dus ook Christof, bouwen voort op hun voorgangers waarbij zij dikwijls niet alleen de manier van werken maar evenzo de tijd een andere betekenis geven. Want kunstwerken zijn niet enkel resultaten van een denk- en werkproces, zij zijn tevens tijdsdocumenten welke in staat zijn zich los te maken van de tijd waarin ze zijn gemaakt. De kunstwerken zijn metaforen of analogieën, associaties of resonanties. Waarom? Omdat de reden van elk kunstwerk, de verbeelding de enige mogelijkheid is om te herinneren. En net zo min als de herinnering in de verbeelding ooit voltooid kan zijn, is een goed kunstwerk voltooid. Want onvoltooidheid is de mogelijkheid tot gedaanteverandering, en is het wezen van de kunst. Of, om met Rilke te spreken, 'Kunstwerken zijn toekomstige dingen waarvan de tijd nog niet is aangebroken'.
Hiermee zijn deze herinneringsbeelden van Christof Beukema niet alleen realisaties van flarden van zijn verloren tijd of verbeeldingen van een verloren nabijheid tot mensen en dingen uit zijn jeugd, maar zijn ze ook, en niet minder, herinneringen welke een eigen toekomst voor zich hebben. Het gevolg hiervan is de onophoudelijke herzegging van de herinnering. En misschien is ons mensen daarom de vergetelheid als wezen van de herinnering gegeven. Een vergetelheid waaraan met woorden ontkomen kan worden. Woorden welke dan toch alles met beelden te maken hebben...

Albert Schaalma